فرزند کوهستان

کاش نرگس مانده باشه

farzad01 — Sat, 23 Aug 2008 05:00:18 GMT

تنها نشسته روي صندلي کنارِ ميز .

آرنج ، روي ميز ، دست ستون چانه کرده .

ظرف فلزي روي ميز از زيادي فيلتر سيگارهاي به تَه رسيده ، داره خفه ميشه .

دستمالِ کاغذي خيس هم عطشِ تَه سيگارها را توي جا سيگاري ميگيره .

انگار ظرف ، اين دستمال سفيد رو به نشانه آتش بس بر افراشته .

مردمک چشمش گشاد شده .

قدرت تمرکز نداره .

دل تنگ چيزيه که خودش ميدونه .

کف دست از زير چانه برميداره .

چانه اش سرخ و ملتهب شده .

پنجه به مو ميکشه .

چنان سفت و سخت که فکر ميکني ميخواد موهاش رو بِکَنه .

پيشاني آفتاب سوخته اش نشان از روزهاي سختي داره که زير تيغ آفتاب ، روز بُريده .

انگار باخودش حرف ميزنه .

کلمات مي بُره توي دهنش و سري به چپ و راست ميتکانه . آهِ افسوس ، فضاي اطرافش رو حسابي گرم ميکنه .

با کفِ دست به پيشانيش ميکوبه . خودش رو سرزنش ميکنه .

دستانش رو به پِلکهايش مي چسبونه ، چيزي تغيير نميکنه .

همه چيز آشکارتر از روز شده .

کاش ميشد افکارش رو ديد .

بين خودمان باشد من ديدم .

حتما ميپرسيد چطور ؟ مثل اينکه يادتان رفته ، من راويم !

کارگري ، هوس بديست .

از آباديِ آبا و اجداديت ، تو را مي کَنه .

مثل سنگ و آجر پَرت ميشوي .

به خودت ميايي ميبيني اُفتادي لابه لاي بوق و دود و آدمهايي که هيچ وقت نميخواهند تو را ببينند.

مثل يک ذره معلقي توي هوا ، بي ريشه .

بي قرار ميشي . هر شب به لطف صبح سر به زمين ميذاري اما مگه خواب به چشمت ميره !؟

کِز کِز دستات که رنج بيهوده ي روزمزدي يک کارگر را به خود پينه بسته آزارت ميده .

غيرت کني ميکوبي زير ميز بازي و برميگردي به همان آبادي .

کنار نرگس و مرغ و خروسهايي که صبح زود پا که ميزاشتي بيرون از شادي ديدنت بال بال ميزدند .

هنوز آخرين ارزن مشت اول سهم صبحشان که زمين نيفتاده بود ، دورت جمع ميشدند و نوک به زمين مسابيدند و با قُد قُد توي گلو از تو تشکر ميکردند .

نرگس که دامن چين دار گُل گُليش را بالا ميزنه تا از نهر گذر بپره جوراب قهوه ايي و شلوارکي که به جوراب فرو کرده معني حياي روستاييش ميشه .

کدام مرده که از رنگ بدش بيايد

اما رنگ سادگي مردانِ مردِ زيادي را جذاب ميکنه .

دستش را که ميگرفتي هري دلت ميريخت نه براي اينکه او دختره و تو پسري ، براي اينکه مثل مرد مي موند .

با لطافتي که بهار به شکوفه هاي درخت بادام باغتان ميکاشت .

توي همه مشکلات سينه ش را جلو ميداد و مثل کوه ، پشتت را گرمِ گرمِ ميکرد تا وا نماني .

امروز خيلي چيزها را از دست داده اي مادرت مُرد .

پدرت پير و زمين گير شد.

برادرات به شهرستان رفتند و عروس شهري گرفتند و ميخ خرشان را کوبيدند به زمين شهر .

خواهرت مَردِش دستش را گرفت و بُرد .

و تو الان اينجايي .

بايد نماني . حتمن نرگس هست .

خودش گفت ؛ ميماند تا تو بيايي .

خودش گفت ؛ تا جوجه هايش مرغ نشن و خروس کوچکش بلندترين آواز آبادي را نخواند دست از جو دادنشان بر نمي داره .

خودش گفت : زود برگرد . ترساندت . گفت : شايد طاقتش تنگ بشه .

بايد زود برگَردي .

ولي با اين دستان خالي و پر از پينه ها ، بي هيچ محصولي و حاصلي !؟

شقيقه هايش را ميگيره .

آرنج ها را به ميز ميکوبه

کمي محکم ، انگار تصميمش رو گرفته .

از جا بلند ميشوه پشت ساق پا صندلي رو و روي رانش ميز رو پس و پيش ميکنه .

: کجا ؟

: کجا ميري ؟ کيومرث

روستاييان شهر هميشه نگرانن و اين که کسي از آنها از شهر برگرده به روستا ، يکي از آنهاست اما وقتي ميبينن کسي واقعا بر ميگرده اميد ميگيرن .

کيومرث برميگرده به آبادي .

خبر خيلي زود توي قهوه خانه مثل دود قليان مي پيچه .

خداخواس پيرمرد دهاتي که مو توي اين قهوه خانه سفيد کرده آرزو ميکنه " کاش نرگس مانده باشه " .

بیمار

farzad01 — Sat, 09 Aug 2008 09:10:18 GMT

ميگويد بشين .

ميشينم .

با حرکات تند دستش شروع ميکند به مرتب کردن دور و بَرَش .

بعد از ور رفتن با زير انداز و تشک و کتابهاي اطرافش . انگار از ديدنِ من يکه ميخورد ، خود را ميچرخاند طوري که پشتش به مـن باشد . شروع ميکند به درست کردن روسري سبز گلدارش . با نفسهايي تند ميپرسد ببخشيد شما ؟

ميگويم ؛ مادرجان منم . فرزاد .

انگار چراغي را روشن کردم .

ميچرخد به سَمت ام ميگويد : فرزاد جان تويي ؟! دستم را ميگيـرد ،ميخواهد بِبوسد ، نمي گذارم .

با لحن شطنت آميزي ميگويد : ميايي بازي کنيم ؟

ميگويم : چرا نه ، چه بازي ؟

قايم باشک .

مادر جان ؛ ميتوني بِدوي ؟ من تُندي ميگيرمت .

ميگويد : من غزال تيز پايي را ميشناسم که شيرهاي جوان زيادي به هوس به چنگ آوردنش پير شدند و چانه به زمين گذاشتند .

ميخواهد ادامه بدهد نميگذارم . ميگويم : مادر آمدم ببينمت . حالت چه طوره ؟

وا ميرود ، خودش را ول ميکند و ميگويد : آقاي دکتر ، يه چيزي توي سرم انگار هي اينور و اونور ميره . حس ميکنم تو بازار مِسگرام .

مادرجان ، منم فرزاد .

آخ فرزاد جان ؛ تويي ؟! دستم را دوباره ميگيرد . ميخواهد ببوسد . نمي گذارم .

يکي از سه ساعت روز ميز زنگ ميخورد . ميگويد وقت نماز است .

درست ميگويد .

آستين بالا ميزند . خم ميشود روي زانو يک دست را ستون زمين ميکند و دست ديگر را عصاي پا، يا علي، از زمين مي کَند . ميخواهم دستش را بگيرم . يکه ميخورد ميگويد : شما ؟

منم فرزاد . آخ فرزاد جان تويي ؟! کي آمدي .

مثل شوخي ميماند .

جوابش را نمي خواهم بدهم ، اشک چشمم را داغ ميکند . بينيم ميسوزد . چيزي توي گلويم گير کرده . چه درد بديست آلزايمر . آن همه رويا و خاطر ، آن همه عادتهاي زندگي ، اسم هاي مختلف ، آدمهايي که سالها درکنارت بوده اند و هرچه که بوده ايي توي ذهنت يهو ميشود مثلِ ابري که کم کم ، شايد هم يکهو محو ميشود .

تلاش براي يادآوري بيهوده است. براي يک لحظه بايد زياد فشار بياوري وقتي به ياد مي آورد خوشحال ميشوي . اما دوامش بسيار کم است . مثل گنجشک زودي ميپَرد .

بلند که ميشود . ميپرسد ، چرا بلند شدم ؟

مادرجان وقت نماز شده . ميخواستي وضو بگيري .

آهي ميکشد .

خدايا همه ي ما را ببخش . بغضش ميترکد .

مثل زمزمه با خودش ميخواند .

يا علي جانم فدايت يا حسن قربان ردايت . اي حسين نور دو چشمم . گريه امانش نمي دهد .

نم گونه هايم را با آستين ميگيرم .

دارد وضو ميگيرد . بي اشکال و ايراد . مثل هميشه با وسواس آب را ميکِشد لاي انگشتانش . مس فرق سرش که از دو سو باز شده با موهاي حنايي ، ديدنيست .

روسري را دوباره به سر ميکشد . آرام بر ميگردد انگار مرا نمي بيند دارد آذان ميگويد .

خم ميشود دست به زمين ميگذارد و بعد آهسته مي نشيند . چادر سفيد گلدارش را سر ميکُنَد . ميز را جلو مي آورد . سجاده باز ميکند . با اقامه وارد نماز ميشود . چشمانش مات مهر ميشود . مسير چشمانش را چندين بار طي ميکنم . يک رکعت که ميخواند سلام ميدهد .

خدا حتما او را درک ميکند .

خدا حتما همه ي ما را درک ميکند .

تسبيح بر ميدارد . تنها يک صلوات ميفرستد . تسبيح را ميبوسد و روي سجاده ميگذارد .

خم ميشوم سر زانويش را ميبوسم . سرم را نوازش ميکند .

فرزاد جان حال زنت چه طوره ؟ خيلي خوشحال ميشوم . سر بلند ميکنم و ميگويم : خوبِ خوب ،ميخواست بياد اما نشد .

چشمانش را گِرد ميکند .

فکر ميکنم ناراحت شده .

ميگويد : ميرزا کريم را ميشناسي .

بچه که بودم سر کوچه مان بقالي داشت .

موضوع به بيست ، سي سال پيش باز ميگردد .

بنده خدا يه روز صبح زود که با دوچرخه سر کارش ميرفت تريلي زيرش گرفت و در دم مُرد .

ميگويم آره .

ميگويد : سرِ زنش هوو آورده . بيچاره طلا خانم که پسراي او رو مَرد و خودش رو پاي او پير کرد .

ميگويم : مادر جان ميرزاکريم که چند سال پيش مُرد .

ميگويد کي مُرد .؟

ميرزا کريم .

ميگويد : خدا رحمتش کُنه ، آدم حلال خوري بود .

زن خوبي هم داشت .

يکي ديگر از ساعتهاي روي ميز زنگ ميخورد .

روي ساعت نوشته شده قرص نارنجي رنگ .

با تعجب ساعتي را که زنگ ميخورد نگاه ميکند .

ميگويم : وقت قرص خوردن شماست .

نگاهش را از ساعت به من ميدوزد .

يک ليوان آب براي او ميريزم .

روي جعبه قرص نوشته شده با آب زياد خورده شود .

قرص را دهانش ميگذارد حالت آدمي که چيز تُرشي خورده را به صورتش ميگيرد. آب را سر ميکشد . يک ديوان ديگر برايش ميريزم چيزي نميگويد و ميخورد .

انگار آرام ش گرفته .

پاهايش را به سختي دراز ميکند و خودش را ميسراند روي تشک .

پلکش سنگين شده . مثل اينکه يهو خواب به او هجوم آورد .

رختخوابش را درست ميکنم .

ميگويد برايم داستان بگو .

چيزي به ذهنم نمي آيد .

آرام به او ميگويم :

ميخواهي برايت داستان "غزال تيز پايي را بگويم که شيرهاي جوان زيادي به هوس به چنگ آوردنش پير شدند و چانه به زمين گذاشتند "

سر تکان ميدهد و با لبخند مثل کودکي که داستانش را شنيده به خواب ميرود .

ساعت سومِ روي ميز کُوک نبود .

معلم

farzad01 — Sat, 26 Jul 2008 10:30:18 GMT

با تکه فلز مسي که روي آن نمره بيست کَنده شده بود و توش رو با رنگ سياه پرکرده بودند، بازي ميکردم .

مطب دکتر شلوغ بود .

صندلي خشک و سفتي که روي آن نشسته بودم اَذيتم ميکرد .

ناراحت کننده تر از آن احوالي بود که داشتم .

يکي ، دو روز بود که سردرد و خس خس سينه دست از سرم بر نمي داشت .

اشک مُدام از چشمم جاري بود ، کاش ميشد اسمش را گريه گذاشت ، اما گريه نبود .

گوشام هچي رو نمي شنيد .

بي صبرانه منتظر بودم خانم منشي شماره ي بيست رو صدا کنه .

کلافه ي وضع و حالم ، سر بلند کردم .

دختر لپ گلي و سرخ و سفيدي که انگشت به لب چسبونده بود از پشت شيشه قاب آويخته به ديوار همه رو به سکوت وا داشته بود .

زير تابلو مرد ميانسالي روبروي من نشسته بود با کت و شلوار خاکستري و موهاي خاکستري تر که گواه سالهاي گذشته ي عمرش بود .

عصاي چوبي و کنده کاري شده ي دستش ، هنرمندانه تراشيده شده بود.دسته ي عصا کله ي يه شير بود که توي دست پير مرد جا خوش کرده بود .

انتهاي دسته عصا چشمم به صورت مرد افتاد .

چهره ي درد کشيده اي داشت . خيلي ديده بودمش اما کجا ؟ فکرم مشغول شد .

ازيه همراه که براي دو ، سه دقيقه توي اتوبوس روبروم نشسته گرفته تا کسايي که توي سالهاي سربازي يا دانشگاه ويا حتي محله هايي که زندگي کردم همه توي ذهن من جا خوش کردند .

لابه لاي اين همه آدم کجا بايد دنبال اين مرد بگردم .

جاي اين آقا توي ذهنِ شلوغِ من کجاست ؟!

خانم منشي شماره 18رو صدا کرد . پيرمرد بلند شد .

شانه هايش را با حالت خاصي چرخي داد .

فقط يک نفر رو با اين حالت که کُت ش رو روي شونهايش جا به جا ميکرد ميشناختم .

آقاي بشيرزاده معلم ادبيات دوره ي راهنماييم . مردم باوقار و هنرمندي که معلم درسي بود که خودش عاشقش بود .

هر روز زنگ ادبيات رو با شعري از مولوي يا حافظ شروع ميکرد . عاشق پيشه بود .

شعر هم ميگفت .

اما هيچ وقت از شعراي خودش سر کلاس نخوند .

يه روز صدا تو گلو انداخت ، صاف و بدون خش خيلي رسا طوري که مو به تنم سيخ شد خوند :

بشنو از ني چون شکايت مي‌کند

از جدايي‌ها حکايت مي‌کند

کز نيستان تا مرا ببريده‌اند

در نفيرم مرد و زن ناليده‌اند

سينه خواهم شرحه شرحه از فراق

تا بگويم شرح درد اشتياق

من به هر جمعيتي نالان شدم

جفت بدحالان و خوش‌حالان شدم

هرکسي از ظن خود شد يار من

از درون من نجست اسرار من

سرّ من از ناله‌ي من دور نيست

ليک چشم و گوش را آن نور نيست

و ....

من نيمکت جلو نشسته بودم . ديدم لابه لاي هر بيتي که ميخوند اشک گرمي هم از چشماش جاري ميشد .

خيلي دوست داشتم بدونم معلم ما چرا با اين شعر مولوي گريه ميکرد ؟

. * * *

خيلي هيجاني شده بودم. اين آقا از خاطرات 25 سال پيش من بيرون اومده بود.نميخواستم به راحتي از دستش بدم .

ميخواستم بلند بشم بگيرمش بغل ، دستش رو ببوسم و بگم آقا من همون شاگردي هستم که سر کلاس شما فقط گوش بود خودِ شما يک بار براي من شعر گفتيد و همه خنديديم

که "تو چرا اينقدر خاموشي ؟ مگر گوشي . تو که باهوشي پس زبانت کو ؟ "

من عاشق صداي شما و درسي بودم که ميداديد . براي اين خاموش بودم .

اما او وارد اتاق پزشک شده بود .

قيد پيش دکتر رفتن رو زده بودم به خودم گفتم : وقتي برگشت ميرم بيرون با او مفصل صحبت ميکنم .

بد نيست شام دعوتش کنم حتما شب به ياد ماندني ميشه .

صداي کشيده شدن پا روي زمين و تق تق عصايي که ميکوبيد به موزاييک کف مطب خبر از بيرون اومدن او داد .

صورتم گل انداخته بود . تب نبود هيجان روبرو شدن بايه کهنه معلم برانگيخته ام کرده بود.

مقابل ميز منشي ايستاد دست به جيب کرد . دستگاهي مثل يه چراغ قوه ي کوچک از جيبش بيرون آورد مقابل حنجره اش گرفت و با صدايي چند صوتي به خانم منشي گفت:آدرس اين آزمايشگاه رو خواستم برام بنويسيد

صداي معلم سالهاي گذشته من .

مثل بلندگو از دستگاه توي دستش پخش ميشد .

عرق سردي به تنم نشست .

منشي کارش را انجام داد و بيرون رفت .

منشي رو به دو خانمي که نشسته بودند کرد و گفت : "بيچاره سرطان حنجره داشت . ماه پيش حنجره اش رو بريدند و حالا بايد با اين دستگاه تکلم کنه . قربون خدا برم حالا سرطان زده به ريه هاش ، معلوم نيست تا کي دوام مياره .

درد عجيبي توي دلم پيچيد . آتشِ تب صورتم رو گداخت . گوشام قرمز شده بود ، سرم گيج ميرفت . بلند شدم . تلو تلو ميخوردم به طرف اتاق دکتر رفتم نمره ي بيست از دستم افتاد زمين. صداي خشک برخورد فلز با کف مطب توي سالن پيچيد .

منشي گفت : آقا نوبت شما نشده .

فقط گفتم : من حالم خيلي بده .

اصلاح داستان فنچ

farzad01 — Tue, 22 Jul 2008 10:34:07 GMT

پاي سجاده ش مي نشستم .

الله و اکبرش رو بلند که ميگفت ، به خودم مي آمدم و تَندي مُهر رو سر جاش ميگذاشتم .

کلافه ش ميکردم تا نمازش تموم بشه .

خدا رحمتش کنه ،

نماز پدر بزرگم که تموم ميشد شروع ميکردم ؛ " آقاجون خدا کيه ؟ "کجاست ؟ چه شکليه ؟ چطور ميشه ديدش ؟ اصلا کسي اونو ديده ؟ کسايي که ميميرن خدا رو ميبينن ؟ و . . .

جواب بعضي از سوال هام رو ميداد ولي بعضي سوالها هم بي جواب مي موند.

" چه بچه ي فضولي "، از آن بندهايست که با آن پاي ذهنيت پسري کنجکاو را به چهارگوش اتاقي کوچک ميشه بند کرد.

يه روز من رو نشوند کنارش و بهـم گفت : پسرم ميدوني چرا شيطان رو خداوند از بهشت اخراج کرد ؟ چــــرا او دچار نفرين خدا شد تا ابد ؟ ميدوني چرا همه ي ما بايد از او پرهيز کنيم ؟ ميدوني ؟ ميدوني ؟ و ميدوني ؟ . . .

اصلا نذاشت فکر کنم فورا گفت : چون شيطان از خداوند " سي تا " سوال کرد که جزاي اين سوالها بلاي بود که خداوند به سر او آورد .

مدتها از شدت اين هشدار پدر بزرگم جرات فکر کردن و طرح سوال درباره موضوعاتي که توي ذهنم بود رو به خودم نمي دادم .

هر سوالي که به ذهنم ميرسيد به خودم ميگفتم : نکنه اين يکي از اون " سي سوال " شيطان باشه !!!

مادرِ خدا بيامورزم براي جبرانِ ترس و وسواسي که به دلم افتاده بود و يواش يواش داشت همه رو نگران ميکرد بهم چهار " قل " ياد داد .

با اون گيس بلندش که هيچ وقت گره هاي کلفت بافته شده اش از يادم نمي ره ، ذکر " لعنت خدا بر دل سياه شيطون " رو برام ميخوند و دورم فوت ميکرد ، تا شيطان دور بر من پيداش نشه .

شباي زيادي رو با سوالهاي شيطوني تو رخت خواب اينقدر اينور و اونور شدم تا خوابم ببره .

شيطان هيچ شبي با " سي" که چه عرض کنم با " سيصد سوالش " با هيچ ذکر و دعايي دست از سرم بر نمي داشت .

تا روزي که خودم صاحب يه پسر کنجکاو شدم .

پنج ساله که بود از من پرسيد : بابا ؛ خدا چطور همه ي ما رو ميبينه ؟

به خودم گفتم : بالاخره . شيطان سراغ پارسا هم اومد .

براي بارگذاري واگن هاي قطار سوالهاي ذهنش من و مادر او خيلي وقت ميذاشتيم .

يه روز از من پرسيد : چطور ميتونم با خدا حرف بزنم .

خواستم از جوابهاي کليشه ايي مثل اينکه بايد نماز بخوني و دعا کني و غيره کمي فاصله بگيرم و روياي بچه گانه اونو رشد بدم .

ازش خواستم براي اين سوال کمي بهم فرصت بده .

يه پرنده فروشي توي محل ما بود . با "صدها پرنده ي رنگارنگ و قشنگ که بالهاي قوي اونا آماده ي هزاران کيلومتر پرواز تو آسمون خدا بود " . حيونکي ها بدجوري خودشون رو توي قفس هاي آهني اينور و اونور ميزدند .

از اين پرنده فروشي پنج تا فنچ خريدم .

اونها رو بردم خونه ، حسابي مشغولشون شد .

گفتم : پارسا اينا پيامبرند .

تعجب کرد !

گفتم : قراره حرفا و پيام تو رو به خدا برسونن .

ميتوني باهاشون حرف بزني بعد ول شون ميکنيم تا برن و پيام تورو به خدا برسونن.

پارسا خيلي موضوع رو جدي گرفت بعد از اينکه چند دقيقه ايي با حيوناي بي قرار صحبت کرد.

اومد و گفت بابا : من حرفام رو زدم .

با هم تو آسمون خدا رهاشون کرديم . لبخند پارسا ديدني بود.

* * * *

چند روز پيش در آستانه 12 سالگي از پارسا پرسيدم : پسرم .

يادته کوچيک که بودي ميخواستي با خدا حرف بزني ؟

همون لبخند ديدني روي صورتش نشست .

گفتم حتما هم يادت هست که حرفات رو به اون پرندهاي کوچک و شيطون زدي ؟ سري تکون داد .

خواستم بهم بگه که از خدا چي خواسته بود .

مثل يه فنچ ، تند و تيز از کنارم جهيد و رفت

و هيچي نگفت . . .

فنچ

farzad01 — Mon, 21 Jul 2008 08:59:18 GMT

پسرها ذهن جستجوگري دارند .

" چه بچه ي فضولي "، يکي از آن بندهاي موثري است که با آن پاي ذهنيت پسري کنجکاو را به چهارگوش اتاقي کوچک بند ميکنند .

بچه که بودم راجع به خدا و پيغمبر و روز معاد و ارتباط با ماوراء سوالهاي زيادي داشتم .

پدرِ پدر بزرگمو که فکر ميکردم معنوي ترين فرد خانواده ي ماست رو هم درآورده بودم .

کلافه ش کرده بودم .

خدا رحمتش کنه ،

يه روز من رو صدا زد پاي سجاده ي نمازش و بهم گفت : پسرم ميدوني چرا شيطان رو خداوند از بهشت اخراج کرد ؟ چــــرا او دچار نفرين خدا شد تا ابد ؟ ميدوني چرا همه ي ما بايد از او پرهيز کنيم ؟ ميدوني ؟ ميدوني ؟ و ميدوني ؟ . . .

اصلا نذاشت فکر کنم فورا گفت : چون شيطان از خداوند " سي تا " سوال کرد که جزاي اين سوالها بلاي بود که خداوند به سر او آورد .

مدتها از شدت اين هشدار پدر بزرگم جرات فکر کردن و طرح سوال درباره موضوعاتي که توي ذهنم بود رو به خودم نمي دادم .

روي هر سوالي که مي موندم به خودم ميگفتم : نکنه اين يکي از اون " سي سوال " شيطان باشه !!!

مادرم براي جبران ترس و وسواسي که به دلم افتاده بود و يواش يواش داشت همه رو نگران ميکرد بهم چهار " قل " رو ياد داد .

با اون گيس بلندش که هيچ وقت گره هاي کلفت بافته شده اش از يادم نمي ره ، ذکر " لعنت خدا بر دل سياه شيطون " رو برام ميخوند و دورم فوت ميکرد ، تا شيطان دور بر من پيداش نشه .

اما شيطان با " سي" که چه عرض کنم با " سيصد سوالش " با هيچ ذکر و دعايي دست از سرم بر نمي داشت .

تا روزي که خودم صاحب يه پسر کنجکاو شدم .

پنج ساله که بود از من پرسيد : بابا ؛ خدا چطور همه ي ما رو ميبينه ؟

به خودم گفتم بالاخره . شيطان سراغ پارسا هم اومد .

براي بارگذاري واگن هاي قطار سوالهاي ذهن او من و مادرش خيلي وقت ميذاشتيم .

يه روز از من پرسيد : بابا من چطور ميتونم با خدا حرف بزنم .

خواستم از جوابهاي کليشه ايي مثل اينکه بايد نماز بخوني و دعا کني و غيره کمي فاصله بگيرم و روياي بچه گانه اونو رشد بدم .

ازش خواستم براي اين سوال کمي بهم فرصت بده .

يه پرنده فروشي توي محل ما بود . با "صدها پرنده ي رنگارنگ و قشنگ که بالهاي قوي اونا آماده ي هزاران کيلومتر پرواز تو آسمون خدا بود " . حيونکي ها بدجوري خودشون رو توي قفس هاي آهني اينور و اونور ميزدند .

از اين پرنده فروشي پنج تا فنچ خريدم . ( فنچ پرنده ايست کوچکتر از گنجشک که شيطنت و زيبايي خيره کننده ايي دارد )

اونها رو بردم خونه ، حسابي مشغولشون شد .

گفتم : پارسا اينا پيامبرند .

تعجب کرد !

گفتم : قراره حرفا و پيام تو رو به خدا برسونن .

ميتوني باهاشون حرف بزني بعد ول شون ميکنيم تا برن و پيام تورو به خدا برسونن.

پارسا خيلي موضوع رو جدي گرفت بعد از اينکه چند دقيقه ايي با حيوناي بي قرار صحبت کرد.

اومد و گفت بابا : من حرفام رو زدم .

با هم تو آسمون خدا رهاشون کرديم . لبخند پارسا ديدني بود.

* * * *

چند روز پيش در آستانه 12 سالگي از پارسا پرسيدم : پسرم .

يادته شش ساله که بودي ميخواستي با خدا حرف بزني ؟

همون لبخند ديدني روي صورتش نشست .

گفتم حتما هم يادت هست که حرفات رو به اون پرندهاي کوچک و شيطون زدي ؟ سري تکون داد .

خواستم بهم بگه که از خدا چي خواسته بود .

مثل يه غزال تيز پا با عادت پسرانه ي خودش از کنارم رميد و هيچي نگفت . . .

کاش اينطور باشد

farzad01 — Sun, 13 Jul 2008 07:42:18 GMT

دوستي در يکي از پستهاي خود داستاني نوشته بود با عنوان " دزدي در سه اپيزود " به آدرس http://www.dastanabad.blogfa.com / جالب و خواندني .من هم برداشتي آزاد از آن کردم که خوشحال ميشوم بخوانيد .

++++++++++++++++++++++

قسمت يک :

ساعت 8 صبح .

مرد وارد اتاق شد .

پسر نفس در سينه حبس کرد .

کتاب شيمي را توي دستش جا به جا کرد تا پدر ببيند و کتاب داستان را لاي آن سُر داد تا نبيند .

پدر گفت : آفرين ، بخوان که امسال فقط نمره بيست ميخواهم !

پسر ؛ لبخندي تلخ و زورکي زد .

قسمت دو :

ساعت 9

مرد دير به اداره رسيده بود .

رمان " برادران کارامازوفِ " "داستايوفسکي" را لاي روزنامه پيچيده بود .

مدير احضارش کرد .

توي اتاقِ مدير مشغولِ ماستمالي موضوع بود .

تلفن زنگ زد .

مدير که کلافه شده بود گوشي را برداشت و قبل از آنکه به گوشش بچسباند رو به مرد گفت :

خيلي خوب قانع شدم .

بعد با لحن متلک واري گفت : برو کتابت را بخوان .

قسمت سه :

ساعت نه و نيم .

مديرکل پشت خط تلفن بود .

غضب آلود گفت : بسه آقا ، اين چه وضعيست .

به جاي کار همه توي اداره کتاب ميخوانند .

مدير سکوتي کرد به شيوه ي " گالان اُوجا " در " آتش بدون دودِ " " نادر ابراهيمي "

فقط گوش داد به داد .

گوشي را که گذاشت .

" آتش بدون دود " را از کِشوي ميز در آورد .

" گالان اوجا يگانه پهلوان صحرا که خاک آفتاب‌ سوخته صحرا تاکنون پهلواني چون او به خود نديده است" خيلي او را مجذوب کرده بود .

شجاعت یعنی چه ؟

farzad01 — Wed, 09 Jul 2008 11:17:18 GMT

پارسا کلاس سوم بود .

معلمش مرا مدرسه خواست .

ورقه ايي نشانم داد که روي آن بسيار بزرگ و بد خط وسط کاغذ پاره و مچاله شده ايي نوشته شده بود " شجاعت يعني اين "

معلم گفت : اين انشاي پارساست .

موضوع انشاء پارسا این بود "شجاعت يعني چه ؟" ...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

برخی دوستان نقدهایی به این نوشته کردند که با ویرایش دوباره آن کمی اصلاحش کردم . از همه ی عزیزان متشکرم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ متن جدید

کلاس سوم دبستان بود .

معلم ، پدرش را مدرسه خواسته بود .

ورقه اي نشانش داد روي آن بسيار بزرگ و بد خط ـ وسط کاغذي پاره و مچاله که انگار کمي هم خاکي بود ، نوشته شده بود " شجاعت يعني اين "

معلم گفت : آقا اين انشاي پسر شماست .

موضوع انشاء اين بود "شجاعت يعني چه ؟"

آپارتمان

farzad01 — Mon, 07 Jul 2008 05:02:18 GMT

در واحد ما که باز ميشد . آنها در واحد شون رو ميبستند.

چند بار بيرون رفتن من با بيرون رفتن اونا همزمان شده بود اما مثل بازي قايم باشک وارد راه پله که ميشدم انگار فال گوش وايسادن تا من برم بعد بيان بيرون .

من هم آروم و بي سر و صدا پايين پله ها به بهانه بستن بند کفشم خم ميشدم شايد با برخورد ما و يه احوالپرسي گرم يخ اين آپارتمان آب بشه !

تند و سريع از پله ها پايين ميومد و با عجله خارج ميشد .

من رو اصلا نمي ديد ، شايد هم ناديده ميگرفت .

هيچ وقت فرصت سلام عليک به من نداد .

راهرو باريک و پر پله آپارتمان با درهاي بسته و ديوارهاي بدون پنجره خيلي خفقان آوره .

حق دارن خيلي ها تحمل زندگي توي آپارتمان را ندارن . آپارتماان چيزي از زندان کم نداره ،

فقط ساکنان آن لباس راه راه به تن نمي کنن .

فاميلي آنها رو از روي زنگ دم در خوندم " محمدي " .

روز بعد که خواستم زنگ خانه مان را بزنم شماره چهار را جاي اسم فاميلي خودشان گذاشته بودند .

توي خونه مشغول مطالعه بودم ، زنگ ما رو زدند ، گوشي رو برداشتم کسي بود بدون هيچ سلام و ببخشيدي ، گفت : منزل محمدي. نمي خواستم لج بازي کنم اما با کمي شيطنت گفتم : سلام عليکم ، منظورتون واحد شماره چهاره ؟ وگوشي رو گذاشتم .

خيالات

farzad01 — Wed, 02 Jul 2008 06:09:18 GMT

در آغوشش گرفت آنقدر سفت که گويي قرار نيست از او جدا بشه .

صداي قرچ قرچ بند بند استخوانش را ميشنيد اما او اعتراضي نداشت .

لباش داغ و آتشين بود زبون خيسش رو توي دهنش سر داد .

چقدر شيرينه محيط نمناک کلمات عاشقانه .

دستاش حلقه سختي بود دور گردن سفيد و باريکش .

موهاي مشکي پرکلاغيش بوي ياس سفيد ميداد .

چش به چشاش دوخته بود .

نمي خواست چيزي بشنوه . نمي خواست چيزي بگه .

نرمي سينه هاي سفيدش تنش رو مور مور ميکرد .

هر لحظه فشار رو بيشتر ميکرد .

ساعت که زنگ خورد با کسالت ، تلخ و کدر چشاش رو باز کرد .

خيلي وقتا از روشنايي صبح حالش گرفته ميشد .

صورت نشسته و دهن گس .

بندکفشش رو ميبست .

فقط تونست پاهاي دختر همسايه رو ببينه که با کتاني هاي قرمز با شتاب از پله ها پايين ميرفت .

جرات نگاه کردن توي صورتش رو نداشت .